مَطْرَدَةٌ لِلشَّيْطانِ عَنْكَ وَ عَوْنٌ لَكَ عَلى امُورِ دينِكَ. عرض كردم: يا رسول الله! مرا بيشتر نصيحت فرما. فرمود: اى اباذر! بر تو باد به اختيار كردن سكوت، مگر درجائيكه امر خير باشد.

بهترين وسيله‌اى كه مى‌شود با آن شيطان را دور كرد، سكوت است زيرا بهترين راهى كه شيطان مى‌تواند بر انسان مسلط شود، حرف زدن است. وقتى انسان سخن مى‌گويد، راه را براى شيطان باز مى‌كند. بعضى از بزرگان نقل مى‌كنند كه از شيطان سؤال كردند:

نسبت به كارهاى انسان چه موقع بيشتر از اوقات ديگر خوشحال مى‌شوى؟ گفت: وقتى كه انسان شروع به صحبت كردن مى‌كند. علت اين است كه آدميزاد وقتى زبانش بسته است و حرف نمى‌زند، براى شيطان سخت است كه بر او مسلط شود. امّا وقتى سخن مى‌گويد، براى شيطان آسان مى‌شود كه او را منحرف كند و به قدرى براى شيطان كشاندن انسان به طرف خودش راحت مى‌شود، همانطورى كه به آسانى مى‌شود با دانه گندمى مرغى را به طرف خود كشيد. معلوم مى‌شود مسئوليت انسان در مقابل حفظ زبان زياد است. لذا حضرت مى‌فرمايد:

تا مى‌توانيد سخن مگوئيد مگر براى كار خير و اگر زبان را كنترل كنيم دو خاصيت دارد:

«مَطْرَدَةٌ لِلشَّيْطانِ عَنْكَ» يكى اينكه شيطان را دور كرديم‌

و دوم اينكه: «عَوْنٌ لَكَ عَلى امُورِ دينِكَ» با كنترل زبان در امور معنوى و دينى هم كمك گرفتيم.

يعنى در كارهايمان بيشتر موفق مى‌شويم. خداوند به ما روحانيون رحم