انسان در سلامتى زندگى مى‌كند، نماز مى‌خواند، روزه مى‌گيرد و درس مى رود پس سلامتى را مغتنم بشماريد. روايت داريم كه مرده‌هاى‌تان را زود دفن كنيد، مگر آنكه سكته كرده باشد كه در آنجا مستحب است كه تأخير اندازند. خوب انسان كه اين‌قدر بيچاره است چرا بيدار نمى‌شود.

٩- مرگ در حال گناه‌

يا اباذَرْ! ايّاكَ انْ تُدْرِكَكَ الصِّرْعَةٌ عِنْدَ العَثْرَةِ فَلا تُقالُ الْعَثْرَةَ وَ لا تَمَكَّنُ مِنْ الرَّجْعَةِ وَ لا يحْمَدُكَ مَنْ خَلَّفْتَ بِما تَرَكْتَ وَ لا يعْذِرُكَ مَنْ تَقدِمُ عَلَيْهِ بِما اشتْتَغَلْتَ بَهِ.

اى ابوذر! مبادا ناگهان مرگ تو را در حال لغزش و گناه دريابد، پس لغزش و گناه اقاله و جبران نشود و توانايى بازگشت براى تو نباشد، و آن كس كه اندوخته تو براى او مانده تو را سپاسگذارى نكند، و آن كس كه به سوى او مى‌روى تو را كه براى اشتغالات مادى و گرد آوردن مال از اداى وظيفه نسبت به او بازمانده‌اى معذور ندارد.

صرعةيعنى زمين خوردن، اگر انسان در حاليكه غرور دارد، يك‌دفعه زمين خورد و افتاد، آيا تمّكن از برگشت دارد؟ مسلّما ديگر قدرت بازگشت را ندارد. در بعضى از روايات دارد

«انْ تُدْرِكَكَ الْصَرْعَةُ قَبْلَ العَثْرَةِ» يعنى قبل