وَ لَوَجَدَ ريحُ نَشْرِها جَميعُ اهْلِ الْارْضِ وَ لَوْ انَّ ثَوْباً مِنْ ثِيابِ اهْلِ الْجَنَّةِ نُشِرَ الْيَوْمُ فِى الدُّنْيا حورى بهشتى آنقدر معطّر است كه تمام اهل زمين بوى عطر او را حس مى‌كنند و اگر لباسى از لباسهاى بهشت را در اين دنيا پخش كنند لَصَعِقَ مَنْ ينْظُرُ الَيْهِ وَ ما حَمَلَتْهُ ابْصارُهُمْ‌ هر كس آنرا نگاه كند، از شادمانى بى‌حال مى‌شود و چشمش توان ديدن آن را ندارد.

البته كسى كه به بهشت مى‌رود در آنجا خداوند توان ديدنش را هم مى‌دهد؛ پس بنابراين بكوشيم تا بنده خوب خدا باشيم و از اين نعمتها بهره‌مند شويم.

٤٣- سكوت‌

يا اباذَرْ! احْفِضْ صَوْتَكَ عِنْدَ الْجَنائِزِ وَ عِنْدَ الْقِتالِ وَ عِنْدَ الْقُرآنِ.

اى اباذر! در ٣ مورد صدايت را بلند نكن ١- هنگامى كه پشت سر جنازه هستى. ٢- در جبهه جنگ. زيرا امكان دارد دشمن از سر و صدا موضع و مكان تو را بفهمد. ٣- وقت تلاوت قرآن.

اين حالت سكوتى كه بايد هنگام تشييع جنازه حاكم باشد به خاطر آن است كه مردم به فكر فرو بروند. همانطور كه از روايت ابا صالح به دست