الكِبْرِ. هر كس بتواند ذيل دامنش را بلند كند، كنايه از اينكه نگذارد حالت تكبر در او ايجاد شود و اگر كفشش پاره شد ناراحت نشود و وصله‌اش كند و صورتش را هم به خاك بمالد از تكبر بدور است.

٩٤- كمك به هم نوع‌

يا اباذَرْ! مَنْ كانَ لَهُ قَميصانِ فَلْيَلْبِسُ احَدَهُما وَلْيَكْسُ فِى‌ الْآخَرِ اخْاهُ.

اى اباذر! هر كس دو لباس دارد، يكى را خود استفاده كند و ديگرى را به برادر دينى‌اش بدهد.

اينجا مسأله هم نوع خواهى و برادر دوستى مطرح است. بعضى مى‌گويند: شايد كنايه از اين باشد كه هر كس اضافه بر طبق شئونات خود لباس دارد، يعنى اگر خداوند به او وسعت داده و دو لباس دارد در حاليكه مى‌تواند با يك لباس بگذارند ايثار كند و سخاوت داشته باشد و يكى را به برادر مؤمنش هديه بدهد. گاهى اوقات انسانى بر عكس عمل مى‌كند، لباسى را كه تميزتر و بهتر است براى خود نگه مى‌دارد و لباس مستعمل و استفاده شده را به ديگران مى‌دهد و اين روش خلاف روش حضرت زهرا عَليهاالسَّلام است. با اينكه معمولًا دختر به لباس عروسى‌اش علاقمند است، لكن حضرت زهرا عَليهاالسَّلام لباس عروسى خود را به سائل بيچاره داد و به لباس خانگى اكتفا كرد. پيغمبر ٦ آمد و فرمود: فاطمه جان لباس عروسى‌ات