و براى زندگى دنيوى و اخروى كارساز باشد. علماء اخلاق مى‌گويند: انسان در درجه اول بايد خود را تزكيه كند هم از لحاظ تزكيه نفس و هم از جهت تزكيه مال. آدمى بايد هم نفس خود را از رذائل و صفات خبيثه پاك نمايد و هم زكات مال و حقوق واجبه را ادا نمايد. روايت داريم حضرت صادق (ع) فرمودند: تصور نكنيد كه مراد از تعبيرات يؤْتُونَ الزَكاةَ و اتُوا الزَّكاةَ در قرآن كريم زكات به معناى متعارف كه همان يك دهم است مى‌باشد، بلكه منظور «تزكى المال» است حالا خمس باشد يا امثال كفارات و مظالم و غيره به هر حال آنچه كه بر انسان واجب است اين است كه مالش را پاك كند. بنابراين كسى رستگار است كه خودش و مالش را تزكيه كند و لذا فقهاء فتوا داده‌اند كه زكاة فطره را قبل از نماز بدهيد و اگر نمى‌توانيد به مستحق برسانيد، آنرا كنار بگذاريد و بعد از آن به ياد خدا باشيد و نماز بخوانيد كه با اين چنين روشى خيلى اثر دارد.

«بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَيوةَ الدُّنْيا».

و ديگر اينكه، دنياى خودش را ايثار كند

و در راه خدا انفاق نمايد و به بيچارگان و مستنمدان رسيدگى كند.

«وَالآخِرَةُ خَيرٌ وَ ابقى».

عمل انسان را نيت مشخص مى‌كند، اگر نيت براى خدا باشد، عمل هم ارزش پيدا مى‌كند. «انَّمَا الاعمالُ بِالنِّيّاتِ» [١] نيت جهت را تعيين مى‌نمايد.

[١]- وسائل الشيعه، ج ٤، ص ١٦٠.