آنكه اين معنا درست نيست. دعاى زياد خوب است‌ «الدُّعاءُ مُخُّ الْعِبادَةِ» [١] حضرت مى‌خواهد ترغيب كند به كار خوب كه اگر عملت خوب باشد، دعا هرچند كم باشد، مؤثّر است.

يا اباذَرْ! مَثَلُ الَّذى يدْعُوا بِغَيْرِ عَمَلٍ كَمَثَلِ الَّذى يرْمى بِغَيْرِ وَتَرٍ.

اى اباذر! كسى كه دعا ميكند ولى عمل ندارد، مانند كسى است كه كمان دست مى‌گيرد ولى تير ندارد.

دعاى بدون عمل مانند كمان بدون تار است.

يا اباذَرْ! انَّ اللهَ يصْلِحُ بِصَلاحِ الْعَبْدِ وَلَدَهُ وَ وُلْدَ وُلْدِهِ‌ وَ يحْفَظَهُ فى دُوَيْرَتِهِ وَ الدٌّوْرِ مادامَ فيهِمْ. اگر بنده خوب و شايسته باشيد خدا نه تنها در وجود شما اثر مى‌گذارد بلكه بچه‌ها و نوه‌هاى شما را هم به صلاح نگه مى‌دارد. نه تنها اهل‌بيت تو را اصلاح مى‌كند بلكه ساكنان خانه‌هاى اطراف تو را هم اصلاح مى‌كند.

اينها همه به خاطر وجود يك انسان محترم و مؤمن است كه در ميان آنهاست. نمونه‌هاى زيادى داريم كه تا شخص مؤمن بزرگوارى زنده است، فاميل و اطرافيان هم در حفاظت‌اند هنگاميكه از دنيا رفته، كم كم روحيه اسلامى و تقواى آنها نيز از ميان آنها رفته است. وقتى بزرگان از دنيا مى‌روند، بركت را هم مى‌برند. حيثيت و شرافت‌هايى كه از بركت آن آقايان بوده، آنها هم از دست مى‌رود. پس سعى كنيم هم خودمان را اصلاح كنيم و هم مردم و فرزندانمان را بسازيم. روايت داريم كه پيغمبر

[١]- وسائل الشيعه، ج ٤، باب ٢ من ابواب الدعاء، الحديث ١٤.