پندهاى رسول اعظم به اباذر غفارى - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٠٢
تشخيص دهد و هم درمانش را بفهمد و او را از اين دنيا سالم خارج مىكند.
افرادى كه زاهدند، چه بسا سواد هم نداشته باشند لكن چون با تقوايند، سخنانى كه از آنها شنيده مىشود و جملاتى كه از زبان آنها جارى مىشود، حقيقتاً نصيحتآميز است كه انسان لذت مىبرد و
استفاده مىكند. اين اشخاص عيبهاى دنيا را مىدانند. هم بيمارى را مىدانند و هم درمانش را بخلاف كسانى كه هيچكدام را تشخيص نمىدهند و يا اگر بفهمند، فقط بيمارى دنيا را مىفهمند لكن درمانش را نمىدانند و مهم اين است كه انسان هر دو را بداند تا خودش خودش را معالجه كند تا اينكه خدا او را سالم از اين دنيا به سوى بهشت ببرد و در بهشت هيچ بيمارى وجود ندارد؛ مرگ نيست و آفت ديده نمىشود و هيچ وقت غم و غصهاى وجود ندارد و بهشتيان در عافيت كامل هستند، أَنْتُمْ فَرَحاتٌ وَ لا تَحْزِنُونَ.
٣١- حكمت از زبان زاهد
يا اباذَرْ! اذا رَأَيْتَ اخاكَ قَدْ زَهِدَ فِى الدُّنْيا فَاسْتَمِعْ مِنْهُ فَانَّهُ يلْقى الَيْكَ الْحِكْمَةَ.
اى اباذر! اگر ديدى برادر دينىات زاهد است و نسبت به دنيا بىتوجه است، به سخنان او گوش فرا بده، زيرا او مطالب حكيمانه به تو مىگويد و حمكت را به تو القاء مىكند.