پندهاى رسول اعظم به اباذر غفارى - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٩١
ناراحتى؟ او گفت: زندگى چه فايدهاى دارد؟ مردم به ما بىاعتنا هستند و حرفهاى زشت مىزنند. حضرت فرمودند: چرا ناراحتى؟ مگر خدا نفرموده ﴿وَ قَلِيلٌ مِنْ عِبَادِيَ الشَّكُورُ﴾ [١] بندگان خوب خدا كم هستند.» چرا نميخواهى جزء بندگان خوب و كم خدا باشى؟
جزء اكثر شدن كارى ندارد، مهمّ اين است كه خدا دوستت داشته باشد. خدا مرحوم آشيخ مرتضى حائرى رَحمَهُالله را رحمت كند. ايشان در اواخر عمرشان جملهاى گفتند كه بايد آنرا فراموش نكنيم. ايشان گريه مىكرد و مىفرمود: ما كه از مدت عمر كوتاهمان چيزى نفهميديم، برويم آن طرف در پيشگاه بزرگان و خانواده كرم، ببينيم چى هست. ايشان زندگى سادهاى داشت و من پاى درس ايشان مىرفتم و از روحيات اخلاقى و معنويات ايشان استفاده مىكردم. اين مرد قلب عجيبى داشت وقتى نام مبارك حضرت امام رضا (ع) را مىبرد، گريه مىكرد و اشك مىريخت و ديگر نمىتوانست حرف بزند. ايشان نسبت به خانواده عصمت و طهارت علاقه فراوانى داشت ولى با اين حال مىفرمود: ما از اين دنيا چيزى نفهميديم.
٢٦- هوشيارى واقعى
يا اباذَرْ! الْكَيِّسُ مَنْ ادَّبَ نَفْسَهُ وَ عَمِلَ لِما بَعْدَ
[١]- سبأ/ ١٣.