پندهاى رسول اعظم به اباذر غفارى - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٧٧
مفارقت كرد. به سوى راحتى و كرامت كشانده مىشود. هيچ عبادتى بالاتر از اين نيست كه دائماً در حزن باشد.
پس برادران متوجه باشيد، شبها گاهى به كارنامه اعمال خود رسيدگى كنيد و هميشه در حال راز و نياز باشيد. نيمههاى شب دو ركعت نماز بخوانيد و حالى پيدا كنيد. كسى كه در كسوت مقدّس روحانيت است، بايد به اين مسائل اهميت بدهد، بايد اهل دعا و قرآن باشد و دائماً به اهلبيت عصمت و طهارت عليهِمُالسَّلام توسّل داشته باشد و در مجالس روضه شركت كند كه هرچه داريم از بركات اينهاست. حضرت زين العابدين (ع) براى سيد الشهداء مجلس روضه مىگرفتند و گريه مىكردند و منقلب مىشدند و مردم همه گريه مىكردند. مردم بعد از آنكه سرهايشان را بلند ميكردند، مىديدند كه امام سجّاد (ع) در مجلس نيست؛ تعجب مىكردند و ناگاه مىديدند كه امام زين العابدين (ع) مشغول جفت كردن كفشهاى آنهاست. جلو امام را گرفتند و او را از اين كار منع كردند، حضرت فرمود: من كفشهاى كسانى را جفت مىكنم كه بر مصيبتهاى پدرم گريه مىكنند.
٢٠- علم سودمند
يا اباذَرْ! مَنْ اتِىَ مِنَ الْعِلْمِ ما لا يبْكِيهِ لَحَقيقٌ انْ