پندهاى رسول اعظم به اباذر غفارى - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٥٩
١٥- محروميت از رزق و روزى
يا اباذَرْ! انَّ الرَّجُلَ لِيَحْرُمَ رِزْقَهُ بِالذَّنْبِ يصيبُهُ
چه بسا افراد با گناه و معصيتى كه مىكنند، باعث محروميت از روزى خود مىشوند.
با توجه به اين حديث معلوم مىشود كه عالَم، عالَم ارتباط است؛ يعنى عمل ما موجب اثراتى در عالم مىشود. پس مدبرى هست كه ارتباطات را برقرار مىكند كه هر فعلى انجام مىدهيم اثر آن را در اختيار ما مىگذارد. كسى كه گناه كند، از روزى محروم مىشود و در بعضى از روايات نيز آمده است كه بعضى از اعمال،
موجب افزايش روزى مىشود. از جمله اين اعمال، نماز شب است. اگر كسى خدا به او توفيق داد و نماز شب خواند، اگر گفت، از لحاظ روزى در رنج و سختى هستم، قبول نكنيد همانطور كه نماز شب در روزى مؤثر است، معصيت و گناه نيز موجب قطع روزى مىشود.
چه بسا محروميتهاى ما به سبب عملكرد ماست؛ گناهان ما زياد است و متأسفانه بعضى از آنها را ما اصلًا گناه نمىدانيم، اصلًا باور نمىكنيم كه گناهى مرتكب شدهايم و حال آنكه اگر دقت كنيم، مىبينم كه گناه است. كمتر روزى هست كه انسان در آن گناه نكند؛ گناهانى از قبيل غيبت، تهمت، آزار و اذيت. آيا اگر حضرت بقيةالله الاعظم ارواحنا فداه بيايند، اين كيفيت كار را امضا مىكنند؟ اگر اهل علم كه دنبال تكامل خويش است، خداى نكرده گرفتار اين مسائل شود، خيلى ضرر كرده است. اهل علم بايد