مى‌كنيم، نبايد صحبت فرد را بكنيم كه فردا چه مى‌كنيم و چه كارهايى خواهيم كرد. اين صحبتها در جائى است كه اختيار دست ما باشد امّا وقتى قرار است كه نسبت به عمرمان چيزى در اختيار نداشته باشيم و ندانيم كه ساعتى ديگر چه مى‌شود، چگونه وعده‌ها و برنامه‌هاى طولانى در نظر مى‌گيريم؟ در جامعه مى‌بينيم اشخاصى در سلامت به سر مى‌برند اما لحظه‌اى بعد مى‌افتند و مى‌ميرند. انسانى كه عاجز است و در مقابل مرگ تسليم است چرا اين‌قدر غافل است؟ وقتى حضرت رسول اكرم ٦ شنيدند كه‌

اسامِه معامله‌اى انجام داده و وعده يكماهه داده، فرمودند: اسامه خيلى آرزويش دراز بوده از كجا مى‌داند كه زنده است و اين وعده را داده است؟ اينجا مى‌خواهد به ما بفهماند كه از خود چيزى نداريد، پس گول نخوريد. آينده را براى خود حديث نكنيد مگر آنكه بگوئيد: انشاءالله. در قرآن كريم آمده است ﴿وَ لا تَقُولَنَّ لِشَيْ‌ءٍ إِنّى فاعِلٌ ذلِكَ غَداً الّا انْ يشاءَ اللهُ﴾ [١] هيچگاه نگوئيد كه فردا اينكار را مى‌كنيم، مگر آنكه به مشيت خدا واگذار كنيد و بگوئيد: انشاءالله. بعضى مى‌گويند: گفتن انشاءالله جنبه تبرك و تيمن دارد و حال آنكه اين‌طور نيست بلكه واقعيت دارد، يعنى اگر خدا بخواهد موفق به انجام كار مى‌شويم. «ما شاءَاللهُ كانَ وَ مالَمْ يشألَمْ يكُنْ» اگر خدا نخواهد كسى نمى‌تواند كارى انجام دهد.

[١]- سوره كهف، آيه ٢٣.