يعنى گاهى اوقات بندگانم را به استدراج مى‌كشانم. يعنى رفته رفته آنها را از بين مى‌برم و طورى مى‌شود كه در مسير بدبختى و گرفتارى و خطر قرار مى‌گيرند. قرآن مى‌فرمايد: اگر در مسير دنيا قرار گرفتى بترس كه مبادا استدراج باشد. دنيا ظاهرش خوش خط و خال است اما باطنش خراب مى‌باشد. قرآن مى‌فرمايد: ﴿وَأُمْلى لَهُمْ انَّ كَيْدى مَتينٌ﴾ [٢] «ما اينجا مهلت مى‌دهيم كه هركارى مى‌خواهند انجام دهند، چرا كه نقشه‌هاى ما محكم و دقيق است».

٧- غربت در دنيا

يا اباذَرْ! كُنْ كَانَّكَ فِى الدُّنْيا غَريبٌ اوْ كَعابِرِ سَبيلٍ وَعَدِّ نَفْسَكَ مِنْ اصْحابِ الْقُبُورِ.

اى ابوذر! در دنيا چنان باش كه گويى غريبى هستى يا يك رهگذر، و خود را از اهل گور به حساب آور.

چطور ممكن است با اينكه انسان در دنيا دوست و رفيق دارد، فاميل و آشنا دارد، هم درس و هم بحث دارد و هم نشين و اولاد دارد، اما احساس غربت كند. ظرافت‌هايى در كلام معصومين است، يعنى آنقدر اهل آخرت و اهل الله شويد كه بودن شما با افراد عادى موجب ناراحتى‌تان شود

[١]- قلم/ ٤٤.

[٢]- قلم/ ٤٥.