كارها را انجام دهد. خوشا به حال كسانى كه جوانى خود را در راه رضاى خدا صرف كردند، يا به درس و بحث مشغول بوده‌اند و يا به ذكر و عبادت خدا اشتغال داشتند و در راه امر و اطاعت خدا پير شدند.

وقتى انسان بيماران و مريض‌هايى را كه در بستر افتاده‌اند، مى‌بيند، آن وقت مى‌فهمد كه سلامتى چه نعمت خوبى است. تا بدنتان سالم است و حالى داريد خدا را فراموش نكنيد، و طورى نباشد كه فقط در حال مريضى ياد پروردگار باشيد و در حال‌

سختى او را ياد كنيد، اگر اين‌طور باشد بى‌انصافى است. بنابراين وقتى حالتان خوب است و در سلامتى و جوانى هستيد درِ خانه خدا هم برويد و با او ارتباط داشته باشيد.

شهيد ثانى رحمة الله عليه در كتاب بسيار ارزشمند مُنْية الْمُريد مى‌فرمايد: اى طلّاب، قبل از آنكه داخل مردم شويد، بيشتر به خود برسيد، به درسهايتان برسيد و مطالعه كنيد زيرا اگر بين مردم رفتيد ديگر نمى‌توانيد درس بخوانيد. واقعاً اگر يك نفر روحانى مى‌خواهد در بين مردم كار كند و پاسخگوى مردم باشد و حاجات آنان را روا كند ديگر فرصت ندارد كه درس بخواند پس تا فراغت داريد، درس بخوانيد.

خدا رحمت كند مرحوم آية الله حاج شيخ عباس تهرانى را، ايشان معلم اخلاق بود و در مدرسه حجتيه درس اخلاق مى‌گفت. يكى از محترمين تهران به نام آقاى حاج محمد آقا مير تهرانى كه مرد شايسته‌اى بود و هميشه به ديدن آقا مى‌رفت، مى‌گويد: وقتى شنيدم كه ايشان به رحمت خدا رفته بسيار متأثر شدم و از تهران حركت كردم كه در تشييع جنازه آقا شركت نمايم و اشك مى‌ريختم كه چنين شخصيت بزرگى از