حضرت مى‌خواهد اين نكته را بفهماند كه اى انسان! از خودت خيلى اطمينان دارى و خاطر جمعى كه اين‌گونه مى‌خندى؟ لذا در روايتى است كه حضرت از كنار جمعيتى عبور مى‌كردند، ديدند كه آنها دور هم نشسته و مى‌خندند. حضرت فرمود: از اين گروه تعجب مى‌كنم كه چطور مى‌خندند؟ مگر به اينها خبر داده‌اند كه اهل‌ بهشتند و خوشحالى مى‌كنند؟ ما در دنيا نبايد خودمان را گم كنيم، بلكه بايد در حال خوف و رجاء باشيم آنگاه فرمود:

«عَجَبٌ لِمَنْ أَيْقَنَ بِالْمَوْتِ ثُمَّ يفْرَحُ» تعجب ميكنم از كسى كه يقين به مرگ دارد ولى خوشحال است و شادمانى مى‌كند. براى اين دسته از افراد مرگ شربتى تلخ است كه نوشيدنش گوارا نيست و از آن فرار مى‌كنند، و لكن قرآن كريم فرمود: ﴿أَيْنَمَا تَكُونُوا يُدْرِكْكُمُ الْمَوْتُ وَ لَوْ كُنْتُمْ فِي بُرُوجٍ مُشَيَّدَةٍ﴾ [١] هرجا باشيد مرگ شما را در مى‌يابد گرچه ما در حال گريز هستيم اما مرگ دنبال ما مى‌آيد. در احاديث نيز هست كه‌ «فَطالِبُ الدُّنْيا وَ الْمَوْتُ يطْلُبهُ» [٢] انسان طالب دنيا است و مرگ طالب انسان است و مرگ در گرفتن انسان سريع‌تر عمل مى‌كند. يعنى چه بسا ما به دنيا نرسيم ولى مرگ به ما برسد و ما را دريابد

[١]- نساء/ ٧٨.

[٢]- زبدة الاحاديث، ج ٢، ص ١٠٧.