پندهاى رسول اعظم به اباذر غفارى - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٩٢
نمىروند. بعد حضرت فرمود: حافِظاً لِلِسانِهِ
عمده مصيبتى كه بشر را از پاى در مىآورد، زبان است، زبان انسان را بيچاره مىكند. مراقب زبان خود باشيد. روحانيون در ايام تبليغى مواظب زبان خود باشند. قفل دهان خود را با كلمه «لا الهُ الَّا اللهُ» و «مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللهِ ٦» و با نام خدا باز كنيد مواظب حرفهايى كه روى منبر مىگوئيد باشيد، درباره سخنانتان مطالعه كنيد. اگر خداوند درباره سخنى كه مىخواهيد بگوئيد راضى است، بگوئيد. اگر سخن شما سبب نجات ديگران از مهلكه است، بگوئيد،
در غير اينصورت به زبان نياوريد. سخنانى را كه باعث ريختن آبروى ديگران و موجب هتك حرمت و از پاى درآمدن آنها مىشود، نگوئيد.
از حضرت امام صادق (ع) سؤال كردند: چه زمانى بندگان خدا از ديگر اوقات بيشتر گناه مىكنند؟ حضرت فرمودند: وقتى دهان باز شد، گناه زياد مىشود. از ملك دست چپ سؤال كردند: چه موقع كار نوشتنت زياد مىشود؟ فرمود: وقتى بشر سخن مىگويد و دليل اين مطلب اين است كه انسان حرفهايى مىزند كه ريشه نداشته و دروغ است.
علماء قديم آنقدر احتياط مىكردند كه حتى در روزهاى ماه رمضان منبر نمىرفتند كه مبادا كلمه يا حديثى بگويند و از زبان ائمه نباشد و روزه آنها باطل شود. منبرى كه براساس سخنهاى بىيشه باشد «زَبَديه» است يعنى مانند كف است كه خدا فرمود: ﴿فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ