خدا براى او درجات عالى آرزو مى‌كنند. مانند مرحوم آية الله حاج شيخ عبدالكريم حائرى مؤسس حوزه علميه قم خدا مى‌داند كه چقدر مردم بر او درود مى‌فرستند به خاطر تأسيس حوزه علميه كه چه مجتهدين و مراجع و شخصيتهاى مهذّب تحويل جامعه داده است. او در سال ١٣٥٥ قمرى از دنيا رحلت كرد، امّا هميشه از بركات حوزه سهيم است و نام او را به نيكى برده مى‌شود و مردم برايش طلب رحمت مى‌كنند. خدا رحمت كند آيات عظام سيد محمد حجت و سيد محمد تقى خوانسارى و آية الله صدر را كه پر و بالهاى حاج شيخ عبدالكريم بودند و از استوانه‌هاى حوزه كه بعد از حاج شيخ حوزه علميه را حفظ كردند. وقتى حاج شيخ عبدالكريم از دنيا رفت، مرحوم آية الله صدر براى حاج شيخ شعرى گفت و در آخر شعر تاريخ رحلت حاج شيخ را بيان كرد و الآن روى سنگ مرقد مرحوم حاج آقا شيخ نوشته شده و شعر را به تناسب نام عبدالكريم و هم به مناسبت كسى كه مهمان خداى كريم است، رقم زده باينكه: لَدَىَ الْكَريمِ حَلَّ ضَيْفاً عَبْدَهُ ...

مرحوم آية الله صدر مى‌گويد: تا اين شعر را گفتم، در عالم خواب ديدم كه در جايى بسيار بزرگ بودم و كسى به من گفت: فلانى آيا مى‌خواهى آشيخ عبدالكريم را ببينى؟ گفتم: خيلى دوست دارم ببينم. گفت: بيا برويم. رفتيم به باغ بزرگى كه خيلى سرسبز و خرم بود ديدم وسط باغ حوض بسيار عالى و كناره‌هايش گل و فضاى بسيار معطرى داشت گوشه اين باغ ساختمانى بسيار زياد و داراى سه پله بود. رفتيم بالا و داخل