انسان وقتى نماز را شروع مى‌كند و بعد حمد و سوره مى‌خواند و آنگاه به ركوع رفته، سبحان ربى العظيم و بحمده مى‌گويد و بعد به سجده مى‌رود و سبحان ربى الاعلى و بحمده مى‌گويد و درجه به درجه صعود مى‌كند تا در ركعت دوم به قنوت مى‌رسد بعد از سوره توحيد مى‌خواند كَذالِكَ اللهُ رَبّى اين است خداى من معنايش اين است كه يعنى رسيدم به آن معراجى كه مى‌خواستم برسم، آنگاه درخواست حاجت مى‌كند كه، ﴿رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَ فِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنَا عَذَابَ النَّارِ﴾ [١] و اين بيانگر آن است كه بايد از خدا حاجت را خواست نه از ديگران زيرا انسان در پيشگاه باريتعالى قرار گرفته و فقط بايد از او درخواست نمايد واى به حال بنده‌اى كه وقتى ربَّنا مى‌گويد حواسش در جاى ديگر باشد روايت دارد خدا خطاب مى‌كند اى بنده من حواست كجاست؟ آيا از من بهتر مى‌توانى پيدا كنى؟ من به تو عنايت كردم اما تو فكرت جاى‌ ديگر است واقعاً وضع نماز ما خيلى آشفته است چون درك حقيقت نماز را نداريم از نماز لذت نمى‌بريم نمى‌دانيم كه با چه كسى مشغول صحبت هستيم.

قُلْتُ وَ اىُّ الصَّدَقَةِ افْضَلُ قالَ جَهْدٌ مُقِلٌّ الى فَقيرٍ فى سِرٍّ. عرض كردم بهترين صدقات كدام است؟ حضرت فرمودند: صدقه كسى كه از نظر مالى چيزى ندارد ولى باز تلاش مى‌كند به فقرا پنهانى چيزى بدهد.

[١]- بقره/ ٢٠١.