روايت داريم كه بوى بهشت به قدر پانصد سال راه قبل از ورود به بهشت مى‌آيد، حالا آيا سال دنيائى است يا آخرتى؟ نمى‌دانم. ولى اگر كسى روح تكبر در او باشد و مرگ او را دريابد، بوى بهشت را درك نمى‌كند مگر آنكه قبل از مرگش توبه كند. اگر خداى نكرده در دل ما چيزى هست از خدا بخواهيم قبل از مرگمان آن را بردارد.

فَقالَ رَجُلٌ يا رَسُولَ اللهِ انّى لَيُعْجِبُنى الْجَمالُ حَتّي وَدَدْتُ انَّ عَلاقَةَ سَوْطى وَ قِبالَ نَعْلى حَسَنٌ فَهَلْ عَلى ذلِكَ ارْهَبُ‌ يعنى روزى شخصى از رسول خدا سؤال كرد: من جمال و زيبايى را دوست دارم، بحدّى كه دوست دارم بند غلاف تازيانه و كفش من زيبا باشد، آيا بايد بر اين مطلب ترسيد كه كبر باشد؟ حضرت فرمود: كَيْفَ تَجِدُ قَلْبَكَ‌ يعنى قلبت را در چه حالى مى‌بينى؟ قالَ اجِدُهُ عارِفاً لِلْحَقِّ مُطْمَئِنّاً الَيهِ. او گفت: مى‌يابم كه عارف به حق است و مطمئن هم هستم. قالَ ٦ لَيْسَ ذلِكَ بِالْكِبْرِ. يعنى حضرت فرمود: اين كبر نيست.

وَ لكِنَّ الْكِبْرُ انْ تَتْرُكَ الْحَقَّ وَ تَتَجاوَزَهُ الى‌ غَيْرِهِ‌ يعنى تكبر اين است كه انسان حق را رها كند و غير حق را بگيرد. هر فردى بايد خودش را حفظ كند كه به اين صفت ناپسند گرفتار نشود. اگر انسان بگويد: مال من بماند و مال ديگرى پايمال شود و شخصيت من بماند و شخصيت ديگرى از بين برود، اين تكبر است. بعضى فكر كرده‌اند