زبان خيلى عجيب است و كارساز مى‌باشد. نيت خالص خيلى سرنوشت‌ساز است و عمل خيلى مهم است به كار گرفتن زبان درراه صحيح خيلى اهميت دارد. انسان كجا حرف بزند و كجا ساكت باشد؟

عزيزان وقتى صحبت مى‌كنيد، مضطرب باشيد و از خود سؤال كنيد كه آيا حرفى كه زدم در آن اشكال نبود؟ آيا سخنى كه به زبان آوردم، در آن عقاب و چوب خدا براى من نيست؟ آيا خداوند به خاطر آن مرا گوشمالى نخواهد داد؟ يا اينكه به ما مى‌گويند: بيخود در اينجا اين حرف را زدى. را با زبانت دلى را آزردى و به درد آوردى؟ بنابراين حواس ما بايد جمع باشد. يكى از مشكلات زبان اين است كه حفظ ادب نمى‌كند و نسبت به بزرگان احترام را رعايت نمى‌كند.

خدا رحمت كند مرحوم آقا سيد ميرزا يحيى سجادى را كه در مسجد آقا سيد عزيزالله در تهران نماز مى‌خواندند. همانجايى كه مرحوم آية الله العظمى آقا سيد احمد خوانسارى رَحمَهُ‌الله نماز مى‌خواندند. مرحوم آقا سيد ميرزا يحيى مرد با شخصيت و بزرگوارى بود كه در زمان مرحوم آية الله بروجردى اعلى الله مقامه الشريف در تهران تشريف داشتند. ايشان نقل كردند: در زمان ما آقا شيخ ابراهيمى در مشهد بود كه طبع شعر هم داشت آشيخ ابراهيم به من گفت: در ايام ولادت حضرت ثامن الحجج امام رضا (ع) به فكر افتادم به مناسبت ميلاد آقا قصيده‌اى بگويم. شعر را گفتم و به نظرم خيلى زيبا و جالب آمد. پيش خود فكر كردم بروم پيش