اى عزيزان روحانى! در دوران جوانى خود را اصلاح كنيد كه در دوران پيرى و زمانيكه رئيس القوم مى‌شويد، نخواهيد توانست. آنروز ديگر انتظار نصيحت نداريد و واعظ منبرى را هم قبول نداريد.

خدا رحمت كند مرحوم آية الله حكيم رَحمَهُ‌الله را، با اينكه مرجع تقليد بود و در دنيا مشهور بود، مى‌آمد و پاى منبر آقاى حاج شيخ عبدالحسين واعظ زاده در مدرسه آية الله بروجردى رَحمَهُ‌الله مى‌نشست. ديدم حاج عبدالحسين در منبر گفت: آقاى سيد محسن حكيم حواست را جمع كن اى مرجع! فرداى قيامت بايد جواب دهى. من ناراحت شدم كه چرا با ساحت يك مرجع بزرگ اينگونه سخن مى‌گويد. نگاه كردم ديدم كه آقاى حكيم دارد گريه مى‌كند. از قضيه خبر نداشتم با يكى از آقايان صحبت كردم و جريان را پرسيدم. او گفت: آقاى حكيم از ايشان خواسته وقتى منبر رفتى و من پاى منبرت بودم رسماً نام مرا ببر تا حواسم جمع باشد.

برادران عزيز سالهاست كه در لباس روحانيت هستيد، سر سفره امام زمان ارواحنا فداه نشسته و نان او را خورده‌ايد، حواستان جمع باشد كه بايد روزى جواب بدهيد. وَ ذِكْرُ اللهِ تَعالى عَلى كُلِّ حالٍ.

سوم: اينكه در تمام حالات به ياد خدا باشيد. گرفتن تسبيح به دست و سبحان الله گفتن خوب است ولى اگر دل غافل باشد، چه فايده دارد؟

حضرت صادق (ع) فرمودند: «لَيْسَ ذِكْرُ اللهِ بِأَنْ تَقُولَ سُبْحانَ اللهِ وَالْحَمْدُ لِلّهِ وَ لا الهَ الّا اللهُ وَ اللهُ اكْبَرُ بَلْ ذِكْرُ اللهِ عَلى كُلِّ حالٍ بِانَّهُ اذا