مى‌كردم، بلكه بيشتر بى‌خوابى‌ها، اضطراب و مريضيها به خاطر فكرهاى دنيوى است كه وضع زندگى و معيشت ما چه خواهد شد؟ يعنى نوع سرگرمى ما با دنياست. اما كسى كه خواست خدا را مقدم بدارد، خدا همّ او را براى آخرتش قرار ميدهد كه اين ذخيره ثواب است.

وَ ضَمِنَتِ الْسَّمواتُ وَالْارْضُ رِزْقَهُ. زمين و آسمان روزى او را تضمين مى‌كند.

در واقع خداوند رزق و روزى او را ضمانت مى‌كند كه غصه‌ نخورد. هركس خدا را داشته باشد، همه چيز دارد. چه بسيار شده كه انسان درباره كارى فكر كرده به ضررش است امّا خداوند خواسته كه به نفعش باشد، يا دشمن خواسته به آدم ضرر بزند امّا قضيه بر عكس شده و بخودش ضربه زده است. اين دست غيبى حضرت احديت است كه كمك مى‌كند و همان امداد غيبى است. بنابراين خداوند نمى‌گذارد چنين بنده‌اى از نظر روزى در سختى باشد.

وَ كَفَفْتُ عَلَيْهِ ضيقَهُ. من تنگى معايش او را كفايت مى‌كنم. خداوند نمى‌گذارد در تنگى قرار بگيرد و اگر ناراحتى داشته باشد، خدا مراقب او هست. تعبير «ضيق» تنها به معناى تنگى معايش نيست بلكه جامع‌تر است و ممكن است كسى از لحاظ مالى خوب باشد امّا از لحاظ اجتماع در شرايط سختى باشد. شاهد بر اين مدعى مثلًا حضرت قمر بنى هاشم (ع) در عاشورا به امام حسين (ع) عرض كرد: «ضاقَ لِىَ الصَّدْرُ» يا بعضى از مخدّرات آنحضرت به ايشان عرصه داشتند «ضاقَ لِىَ الصَّدْرُ» در اين