يا اباذَرْ! يقُولُ اللهُ جَلَّ ثَنائُهُ وَ عِزِّتى وَ جَلالى لا يؤْثِرُ عَبْدى هَواىَ عَلى هَواهُ الّا جَعَلْتُ غِناهُ فى نَفْسِهِ وَ هُمُومَهُ فى آخِرَتِهِ وَضَمِنَت ...

اى ابوذر! خداوند فرمود: به عزت و جلالم قسم، هيچ بنده‌اى نيست كه خواسته مرا برخواسته خودش مقدم بدارد مگر اينكه غنايش را در خودش قرار مى‌دهم ...

هنگامى كه انسان خواسته خدا را بر خواسته‌هاى نفسانى‌اش‌ مقدم بدارد، خداوند به او يك آرامش معنوى عطا مى‌كند و نفس آرام مى‌شود. مى‌دانيد كه تمام بدبختى‌هاى انسان در اين است كه نفس آرام نمى‌گيرد و هميشه اضطراب و وحشت دارد همين باعث آزار انسان مى‌شود. آرامش نفس و مستغنى دانستن خود، نعمت بسيار خوبى است. خداوند مى‌فرمايد: او را محتاج و نيازمند مردم نمى‌كنم. آنگاه حضرت ٦ فرمودند: «وَ هُمُومُهُ فى آخِرَتِهِ» خدا مى‌فرمايد همّ او را در آخرت قرار مى‌دهم معلوم مى‌شود توجه به آخرت مطلوب است و حال آنكه متأسفانه همّ انسانها دنياست؛ دنيا آنها را مشغول كرده است و ما هيچگاه فكر نمى‌كنيم كه عاقبت ما چه مى‌شود؟ در قبر و فرداى قيامت چه خواهد شد؟ وضعيتمان چگونه خواهد بود؟ كمتر شنيده شده كه كسى بگويد: من ديشب خوابم نبرده است؛ زيرا درباره قيامت و قبر و حشر و نشر و بهشت و جهنم فكر