وَ اعْلَمْ انَّكُمْ لَوْ صَلَّيْتُمْ حَتّى تَكُونُوا كَالْحَنايا وَصُمْتُمْ حَتّى تَكُونُوا كَالْاوْتادِ ما ينْفَعُكُمْ ذلِكَ الّا بِوَرَعٍ. اگر آنقدر نماز بخوانيد تا منحنى شويد و روزه بگيريد تا مثل ميخ باريك شويد، به شما سود نمى‌رساند مگر آنكه ورع داشته باشيد.

اگر انسان ورع داشته باشد، عباداتش كارساز است. در زمين شوره‌زار هر چه بكارى و آب و كود دهى، فايده ندارد. كسى كه ورع ندارد، زمين دلش شوره‌زار است و هرچه نماز بخواند و روزه بگيرد، فايده ندارد.

يا اباذَرْ! اهْلُ الْوَرَعِ وَ الزُّهْدِ فِى الدُّنْيا هُمْ اوْلِياءُ اللهِ حَقّاً. اى اباذر! كسانيكه در دنيا اهل ورع و زهد باشند ازاولياء الله هستند.

اگر پرسيدند اولياءالله چه كسانى هستند؟ خواهيد گفت: «الزّاهِدُونَ المُتَوَرِّعُونَ فِى الدُّنْيا» كسانيكه در دنيا زاهدند به دنيا محبت ندارند. البته داشتن دنيا خوب است. اميرالمؤمنين (ع) نيز خيلى مال دنيا داشت. روزى آقا مال الإجاره يكسال زمينشان را به طلحه و زبير نشان دادند كه تقريباً چهارصد هزار دينار بود و بعد فرمودند: فكر نكنيد كه من چيزى ندارم امّا مسأله مهم اين است كه على (ع) آنچه را كه داشت براى خود نمى‌خواست و همه را به فقرا و بيچارگان مى‌داد. بنابراين آنچه مذموم است محبت ورزيدن به دنيا و ثروت اندوزى است كه از آن در راه خدا