از آياتى كه درباره تقوا نازل شده اين‌گونه به ذهن ما خطور مى‌كند كه تقوا يعنى پرهيزگارى از گناه و حال آنكه حضرت مرحله‌اى بالاتر را مى‌فرمايند كه تقوا نه تنها پرهيز از گناه است بلكه شخص متقى از شبهات نيز پرهيز مى‌كند كه مبادا در گناه وارد شود.

يا اباذَرْ! مَنْ اطاعَ اللهَ عَزَّوَجَلَّ فَقَدْ ذَكَرَ اللهَ عَزَّوَجَلَّ وَ انْ قَلَّتْ صَلواتُهُ وَ صِيامُهُ وَ تِلاوَتُهُ لِلْقُرْآنِ. ذكر خدا به اين است مطيع و فرمانبردار خداوند باشيد گرچه نماز و روزه كم داشته باشيد و قرآن را كم تلاوت نموده باشيد.

بنابراين هر كس اطاعت خدا كند ياد خدا كرده و بدين خاطر است كه خداوند چنين بنده‌اى را دوست دارد.

يا اباذَرْ! اصْلُ الدّينِ الْوَرَعُ وَ رَأْسُهُ الطّاعَةُ. اى اباذر! ريشه و اساس دين پرهيزگارى و اجتناب از گناه‌ است و رأس دين اطاعت است.

ائمّه ما به مسأله ورع خيلى اهميت مى‌دادند، اطاعت بدون ورع از گناه ارزش ندارد. امام على (ع) فرمودند: «الْوَرَعُ حَسَنٌ وَ هُوَ مِنَ الْعُلَماءِ