متقى هم در نزد مردم و هم در نزد خدا محبوبيت دارند در حكومت‌هاى گذشته زندگى براى افراد مؤمن سخت بود آنها هر جا قدم مى‌گذاشتند، با بى بند و بارى مواجه بودند، در ادارات فسق و فجور زياد بود امّا همين كه صحبت متقين به ميان مى‌آمد حتى افراد فاسق نيز مى‌گفتند: فلانى خيلى مؤمن است و ما او را دوست داريم. بنابراين اشخاص پاك و با تقوا نه‌ تنها پيش خوبان عزيزند بلكه پيش بدان نيز محبوبند. اين همان «فطرت» است كه قرآن فرمود: ﴿فِطْرَةَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْهَا﴾ [١] كشش انسان به طرف خوبيهاست. ياد خدا بودن شامل همه اعضاى بدن مى‌باشد. اگر انسان با زبان خود «سبحان الله» بگويد، خوب است امّا نيكو است كه همه اعضاء بدن به ياد خدا باشد. يعنى چشم گناه نكند و گوش مواظب باشد كه حرام نشنود. پس چه فايده دارد براى كسى كه با زبان ذكر خدا مى‌گويد امّا اندام ديگر او گناه مى‌كند؟ انسان وقتى به ياد خداست، در نزد خدا محبوب‌تر است، ﴿بَلِ الْإِنْسَانُ عَلَى نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ﴾ [٢] خوش به سعادت كسى كه به ياد خداست. منظور از ياد خدا بودن، نماز خواند نيست. پيامبر ٦ فرمود: چه بسيار افرادى كه نماز كم مى‌خوانند و روزه كم مى‌گيرند، اما به ياد خدا هستند. نماز خير العمل است امّا آنچه بيشتر به انسان بها مى‌دهد، توجه به خدا داشتن است.

شما عزيزان طلبه و روحانى بايد ببينيد خدا از شما چه مى‌خواهد.

[١]- روم/ ٣٠.

[٢]- قيامة/ ١٤.