شايد به همين جهت است كه بزرگان ما، دروسى مثل فقه را به مسجد مى‌برند. بعضى شبهه داشتند با اينكه روايات مى‌گويد در مسجد حرف نزنيد و صداها را بلند نكنيد، چطور مى‌شود درس را به مسجد برد؟ طلبه‌ها سؤال مى‌كنند و بحث مى‌كنند و سر و صدا هست. جواب اين شبهه اين است كه درسهايى كه مورد رضايت حضرت حق و حضرت بقيةالله الاعظم روحى فداه است طبق اين كلام گهر بار پيامبر ٦ اشكال ندارد و يكى از خدمات بزرگ مرحوم آية الله بروجردى رَحمَهُ‌الله احداث مسجد اعظم و برگزارى درسها در آنجاست. بنابراين در مسجد يا بايد نماز خواند يا ذكر خدا گفت يا دنبال علم الهى بود. در غير اين صورت رفتن به مسجد براى صحبتهاى عادى جايز نيست. متأسفانه بعضى وقت‌ها ديده مى‌شود كه نماز جماعت شروع مى‌شود و نزديك است كه امام جماعت به ركوع برود، امّا يك عده‌اى باز مشغول صحبت كردن هستند. اين كار بسيار نادرستى است عبدالله بن مسعود براى شركت در نماز جماعت حضرت رسول دير رسيد. حضرت مشغول‌ خواندن سوره حمد بودند. او اقتدا كرد و نماز تمام شد. سپس آمد خدمت رسول الله ٦ و عرض كرد: من اول نماز شما نرسيدم و موقعى آمدم كه شما حمد را مى‌خوانديد، اگر بنده‌اى را خريدارى و در راه خدا آزاد كنم، آيا خدا ثواب عقب ماندگى را به من مى‌دهد؟ پيغمبر ٦