پندهاى رسول اعظم به اباذر غفارى - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٦٩
كه مىخواهند با خداوند مرابطه برقرار كنند.
يا اباذَرْ! اسْباغُ الْوُضُوءِ فِى الْمَكارِهِ مِنَ الْكَفّاراتِ.
اى اباذر هر كس در شدائد و سختيها شادمانه وضو بگيرد، همين وضو گرفتن او از كفارات گناهان او محسوب مىشود.
كسى كه در هواى سرد راه دور مىرود تا وضو بگيرد آنهم وضوى به طور هميشگى و زحمات وضو گرفتن را تحمل ميكند تا با وضو باشد و از اين جهت هم احساس ناراحتى نكند و خوشحال باشد، اين وضو كفاره گناه او به حساب مىآيد.
وَ كَثْرَةُ الْاخْتِلافِ الَى الْمَساجِدِ. اى اباذر! زياد رفتن به مسجد كفاره گناه است.
دائماً به مسجد رفتن، سبب ارتباط با خداست و امكان دارد مراد از ﴿رابطوا﴾ در آيه شريفه ﴿اصْبِرُوا وَ صابَرُوا وَ رابِطُوا﴾ رفت و آمد به مسجد باشد و خيلى از بندگان خدا توفيق دارند كه به مسجد بروند و نمازهايشان را در مسجد بخوانند و اهل مسجد و منبرند و اين براى آخرت به درد مىخورد. مسجد به نفع آنها شهادت مىدهد. شخصى خدمت مرحوم ميرزاى شيرازى رَحمَهُالله آمد و عرض كرد: آقا هرچه فكر كردم دعايى جز اين به ذهنم نرسيد كه در حق شما دعا كنم كه خدا از عمر من كوتاه كند و به عمر شما بيفزايد. مرحوم ميرزاى شيرازى ناراحت شد و گفت: ما وظيفه نداريم به خداوند چنين بگوئيم؛ بلكه دعا كن خداوند عاقبت كار مرا بخير كند.