هر كس هر سخنى بگويد، در پيشگاه خدا است. انسان بايد مواظب باشد كه چه مى‌گويد و چه حرفى مى‌زند كه فرداى قيامت بتواند، جواب آنها را بدهد. همانطور كه قرآن فرمود ﴿مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ﴾ [١] براى هر لفظى رقيب و عتيدى هست انسان بايد بداند كه ملائكه، حرفهاى او را ضبط مى‌كنند و همه چيز تحت نظارت دقيق باريتعالى است. انسان بايد مواظب باشد كه در پيشگاه خدا حرف خلاف نزند. انسان نبايد زياد حرف بزند حرفهايى كه به دردش نمى‌خورد و به كارش نمى‌آيد و جزء فضولات كلامش است. حرفهايى كه به خاطر آن بايد فرداى قيامت بازخواست شود. انسان بايد حرف را وسيله رفع حاجات و نيازهاى خود قرار دهد.

يا اباذَرْ! أُتْرُكْ فُضُولَ الْكَلامِ وَحَسْبُكَ مِنَ الْكَلامِ ما تَبْلُغُ بِهِ حاجَتَكَ. بس است از سخن همان مقدار كه حاجتت را برطرف كند، و از

[١] ق/ ١٨