اى اباذر! هيچ جوانى نيست كه از براى خدا رها كند دنيا و سرگرمى‌هاى آنرا، و جوانى خود را در راه اطاعت خدا سپرى كند مگر آنكه خداوند به او اجر هفتاد و دو صديق را مى‌دهد.

صديق يعنى كسى كه خدا او را در اعتقادش صادق بداند. مقام صديقين نازل مقام نبوت و امامت است. پس خيلى مقام بالايى است. پس شما عزيزان جوانى خود را در راه خدا بگذاريد تا خدا اين مقام را به شما بدهد.

يا اباذَرْ! الذّاكِرَ فِى الْغافِلينَ كَالْمُقاتِلِ فِى الْفارّينَ. اى اباذر! شخصى كه در ميان مردم غافل به ياد خدا است، مانند كسى است كه در ميدان جنگ در حاليكه ديگران فرار مى‌كنند او استقامت مى‌كند و مى‌جنگد.

از اين تشبيه مى‌فهميم كه غفلت از الله به منزله فرار از خداست. بهترين راهى كه مى‌شود به ياد خدا بود، رفتن به در خانه اهل‌بيت‌ عصمت و طهارت و قرار دادن زندگى آنها به عنوان الگو و سرمشق براى خود است. شيخ عباس قمى در فوائد الرضويه مى‌نويسند: مرحوم آقا شيخ مهدى كه مردى شايسته و ذاكر الى الله بود، مقيد به اجراى دستوراتى