اى اباذر! وقتى خداوند زمين آنچه در زمين است از درختان را آفريد، هيچ درختى در زمين نبود كه انسان به آن برخورد كند مگر اينكه از منفعت آن درخت بهره مى‌برد.

اين حقير اين روايت را قبلًا اين طور شنيدم كه در اوائل خلقت، تمام درختان داراى ميوه و ثمره بودند و انسان از آنها استفاده مى‌كرده است لكن رفته بر اثر معصيت بندگان خدا ميوه‌هاى خود را از دست داده‌اند.

از اينجا مى‌فهميم كه بين گناهان و رفتن بركات چه ارتباطى هست. بعضى از ماديون انكار مى‌كنند كه گناه سبب لرزش زمين يا از بين رفتن بركت است بلكه اينها بر اثر فعل و انفعالات كره زمين است و حال آنكه توجه ندارند كه خداوند عالم، دنيا را عالمِ ارتباط خلق كرده و اين‌طور نيست كه گناه و رفتار ناشايست بشر بى‌اثر باشد. ﴿وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٍ مِنَ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ﴾ [١] اگر مردم ايمان تقوا داشته باشند، از زمين و آسمان براى آنها بركت نازل مى‌كنيم. در روايات است كه حيوانات درنده و وحشى جنگلها، اهلى و با بشر مأنوس بودند لكن بر اثر گناه رم كردند و رفتند.

[١]- اعراف/ ٩٦.