در دعا داريم كه‌ «يا مَنْ سَبَقَتْ رَحْمَتُهُ غَضَبُه» [١] اى خدائى كه رحمت واسعه‌ات بر غضبت پيشى دارد و اگر خداوند صحبت از آتش و جهنم و عذاب كرده، بهشت و نعمتهاى آن را نيز مطرح كرده است و اگر مجرمان و گنه‌كاران را تهديد نموده، بلافاصله مى‌بينيم افراد متدين و مؤمنين را به بهشت وعده داده است. خداوند نسبت به بندگانش مهربان است. حضرت رسول نيز اگر در نصايح قبلى خود حالات تأسف آميز را بيان فرمود، اكنون در صدد بيان نقطه مقابل نيز بر آمده است كه نقطه سرور است. اگر فرمود: دنبال معصيت نرويد كه دچار عذاب الهى مى‌شويد از آن طرف هم مژده مى‌دهد كه دنبال اطاعت خدا باشيد تا از بهشت او بهره‌مند شويد.

خداوند بهشت و آنچه در آن است را براى بندگانش آفريده‌ است. حق تعالى اين لذايذ را براى بندگان آفريد كه استفاده كنند. پروردگار عالم در قرآن همه عواملى را كه موجب تحريك عشق انسان به اوست، ذكر كرده است از لباس و طلا و نقره و فرش و استبرق و آنچه كه در اين دنيا به ذهن ما خطور نميكند و فرموده: آنچه را كه دوست داريد، در آخرت براى شما ذخيره مى‌كنيم و اين هم علامت اين است كه خدا ما بندگانش را دوست دارد. مثلًا پدرى كه دوست دارد فرزندش خوب باشد، همه چيز را براى او آماده مى‌كند و در حق او محبت ميكند. پروردگار عالم در حق بندگانش خيلى لطف دارد تا آنها در راه او قدم بردارند.

[١]- مفاتيح الجنان، دعاى جوش كبير.