يا اباذَرْ! انَّ لَلّهِ مَلائِكَةٌ قِياماً مِنْ خيفَتِهِ ما رَفَعُوا رُؤُسَهُمْ حَتّى ينْفِخُ فِى الصُّورِ النَفْخَةُ الآخِرَةُ فَيَقُولُونَ جَميعاً سُبْحانَكَ وَ بِحَمْدِكَ ما عَبَدْناكَ كَما ينْبَغى لَكَ انْ تُعْبَدُ.

اى اباذر! براى خدا ملائكه‌اى هست كه همه در حال ايستاده و از ترس خدا مشغول عبادتند و سرخود را بر نمى‌دارند تا اينكه نفخه صور شود. آنگاه مى‌گويند: خدايا نتوانستيم عبادت تو را به جا آوريم، آن طور كه سزاوار هستى.

اين يعنى تعظيم ابدى در مقابل خدا و با اينكه آن ملائكه دائماً در حال تعظيمند، امّا كلامشان اين است كه پروردگارا حق عبادت تو را نتوانستيم به جا آوريم.

«لَوْ كانَ لِرَجُلٍ عَمَلُ سَبْعينَ نَبيّاً لَاسْتَقَلَّ عَمَلَهُ مِنْ شِدَّةِ ما يرى يوْمَئِذٍ» اگر كسى عمل هفتاد پيامبر را داشته باشد، از سختى و ناراحتى آنچه كه فرداى قيامت مى‌بيند، عمل خود را اندك مى‌شمارد. حالا پيغمبر چه پيغمبرى باشد؟ اطلاق روايت عابدترين پيامبران را هم مى‌گيرد و وضع روز قيامت چگونه و چقدر مشكل است كه مى‌گويد چيزى ندارم اينها به انسان هشدار مى‌دهد كه تكليف ما چيست. ما چنين روزى را در پيش داريم. با اين بى‌توجهى و بى‌خبرى كه ما داريم، چه خواهد شد؟