لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٧٩ - زنى كه در نفاس بميرد او را غسل دهند چنانكه زن پاك را غسل مىدهند

احاديث جنب گذاشت اندكى بيشتر و ظاهرا اينجا زن جنب مراد باشد چون جنب را بر مرد و زن اطلاق مى‌كنند.

(و سئل ابو الحسن الثّالث صلوات اللَّه عليه هل يقرّب إلى الميّت المسك و البخور قال نعم)

و از حضرت امام على نقى صلوات اللَّه عليه پرسيدند كه آيا مشك و بخور را نزديك ميت مى‌برند؟ حضرت فرمودند كه بلى و چون احاديث گذشت كه ميت و كفن او را دخان نكنند اين حديث را حمل بر اين مى‌كنيم كه بخور را از جهت حاضران كنند كه ايشان بوى ميت را نشنوند هر گاه بو كرده باشد.

و ممكن است كه مشك نيز داخل بخور باشد چنانكه در حديث موثق از غياث از حضرت امام جعفر صادق از پدرش صلوات اللَّه عليهما منقولست كه آن حضرت خوشبو مى‌ساختند به بخور ميت را به عودى كه در آن مشك بود و گاه بود كه بر تابوت مى‌گذاشتند و گاه بود كه نمى‌گذاشتند و حضرت را خوش نمى‌آمد كه مجمره را از عقب ميت برند.

و محمول است بر آن كه در حوالى ميت بخور كنند و مشهور ميان علما حمل بر تقيه است چنانكه گذشت و مى‌توان حمل كردن بر آن كه مشك را بر بالاى كفن گذارند چنانكه در فقه رضوى مذكور است.

(و قال الصّادق صلوات اللَّه عليه المرأة اذا ماتت نفساء و كثر دمها ادخلت إلى السّرة فى الادم او مثل الادم و تنظّف ثمّ تحشى القبل و الدّبر ثمّ يكفّن بعد ذلك)

و از آن حضرت صلوات اللَّه عليه منقولست بسند قوى كالصحيح كه هر گاه زنى در نفاس بميرد و خونش بند نشود از بسيارى آن، آن زن را داخل مى‌كنند تا ناف در پوستى يا مثل پوست و او را پاكيزه مى‌كنند پس قبل و دبرش را پر مى‌كنند پس كفن مى‌كنند او را بعد از آن.