لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٥٥ - حنوط مرد و زن مثل يكديگرند

است در جز و آخر حديث كه حال زنده را با حال مرده برابر كرده است چنانكه سنيان مى‌كنند و ليكن حضرت به نحوى فرموده‌اند كه شيعيان مى‌فهمند و احاديث بسيار وارد شده است كه تجمير كفن ميت نكنند و احاديث بسيار وارد شده است كه خوشبوئى ميت منحصر است در كافور و ذريره.

(و يجعل‌[١] الكافور على بصره و انفه و فى مسامعه و فيه و يديه و ركبتيه و مفاصله كلّها و على اثر السّجود منه فان بقى منه شى‌ء جعل على صدره)

و حنوط ميت باين عنوانست كه كافور را بر چشم ميت و بينى او و در گوشهاى او و دهان او و بر كف دستهاى او و زانوهاى او و بر جميع بندهاى او و بر اثر سجود او بمالند اگر چيزى باقى ماند بر سينه او ريزند.

بدان كه مشهور ميان علما آنست كه آن چه واجبست از حنوط همين مساجد سبعه است چون در جميع اخبار حنوط مساجد هست و باقى را حمل بر استحباب كرده‌اند مگر در گوش و چشم كه حمل بر كراهت كرده‌اند.

و در حديث موثق عبد الرحمن از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه وارد است كه از آن حضرت پرسيد از حنوط ميت حضرت فرمودند كه بر مواضع سجده او بگذار.

و در حديث حسن كالصحيح حلبى وارد است كه كافور را بر مواضع سجود او بمال و بر جميع بندها و سر و ريش و سينه ميت بمال و در حديث يونس وارد است كه كافور ساييده را بر پيشانى او بگذار كه موضع سجود است و بمال بر جميع بندهاى او از سر تا پا و سر و گردن و دوشها و مرفقها و بر هر بندى از بندهاى دستها و پاها و كف دستها بمال و بر بينى و چشم و گوش و رو

[١] يضع. خ.