لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٨٠ - هر كه ناخنها را در روز پنجشنبه بگيرد

هر گاه مخالفت آن حضرت كنند ملائكه دفع ايشان نمى‌كنند و شياطين مسلط مى‌شوند و دور نيست كه تعبير از اين معنى به آن عبارت فرموده باشند در همه جا و اللَّه تعالى يعلم و عبارت را مجنّا به جيم و نون مشدده خوانده‌اند و به خا و با و همزه و هر دو نزديك بهم است كه محل پنهان شدنست كه فرمودند.

(و قال الصّادق صلوات اللَّه عليه من قلّم اظفاره يوم الجمعة لم تشعث أنامله)

و از آن حضرت منقولست كه هر كه ناخنهاى خود را در روز جمعه بگيرد بندهاى انگشتانش نريزد يا ريشه نكند و مؤيد معنى ثانى است آن كه در بسيارى از نسخ لم تسعف به سين مهمله وفاء است و آن ريشه كردن انگشتانست.

و در روايت سكونى از حضرت سيد المرسلين منقولست كه هر كه ناخنهاى خود را در روز جمعه بگيرد حق سبحانه و تعالى از بندهاى انگشتان او بيرون كند درد را و داخل كند دوا را.

[هر كه ناخنها را در روز پنجشنبه بگيرد]

(و قال الصّادق صلوات اللَّه عليه من قصّ اظفاره يوم الخميس و ترك واحدة ليوم الجمعة نفى اللَّه عنه الفقر)

و در قوى كالصحيح از آن حضرت منقولست كه هر كه ناخنها را در روز پنجشنبه بگيرد و يكى را بگذارد از جهت روز جمعه حق سبحانه و تعالى از او دور كند فقر را كه محتاج خلق نشود يا بى‌چيز نشود كه سبب احتياج است به مخلوق و هر چند فقر فخر سيد المرسلين است ٦ اما استعاذه از آن واقع شده است در احاديث بسيار و سببش آنست كه اكثر مردم به سبب عدم صبر در بلاها در مخالفت الهى مى‌افتند و نسبت به كمل كمال است مثل ساير بلاها كه مخصوص است به انبيا و اوليا بواسطه قوت ايشان بر صبر و ما را امر كرده‌اند كه از حق سبحانه و تعالى خير خود را طلب كنيم در عافيت.