لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٩٠ - كسى كه آبله داشته باشد و بميرد آب بر او مىريزند اگر خوف آن باشد كه اگر دست بمالند چيزى از پوست او جدا شود

مى‌كنند و بعد از آن كفن مى‌كنند و دفن مى‌كنند.

و دور نيست كه دو روز متغير شود البته اگر مرده باشد و يا به هوش آيد اگر سكته كرده باشد اما سه روز البته صبر مى‌بايد كرد احتياطا.

و از اين اخبار ظاهر مى‌شود كه غسل عبادتست نه ازاله نجاست و بس و اگر نه غريق را ديگر غسل نمى‌بايست دادن و محتمل است كه از جهت ترتيب باشد و شستن سدر و كافور چون ضرور است و نشده است از آن جهت اعاده بايد كرد و ليكن حضرت مطلقا امر به اعاده فرموده است اگر چه سدر و كافور نداشته باشند و اللَّه تعالى يعلم.

و همين مضمون در فقه رضوى مذكور است و ليكن غريق و مصعوق و مدخن مذكورند چون غالب اينهايند.

[كسى كه آبله داشته باشد و بميرد آب بر او مى‌ريزند اگر خوف آن باشد كه اگر دست بمالند چيزى از پوست او جدا شود]

(و المجدور اذا مات يصبّ الماء عليه صبّا اذا خيف ان يسقط من جلده شى‌ء عند المسّ و كذلك الكسير و المحترق و الّذى به القروح)

و كسى كه آبله داشته باشد و بميرد آب بر او مى‌ريزند هر گاه خوف آن باشد كه اگر دست بمالند چيزى از پوست او جدا شود و هم چنين كسى كه اعضاى او شكسته باشد يا سوخته باشد يا جراحتها و دملها داشته باشد و بر اين مضمون حديث كالصحيح از ضريس منقولست.

و در حديث موثق از حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه منقولست كه از آن حضرت پرسيدند از شخصى كه سوخته باشد به آتش حضرت ايشان را امر فرمود كه آب بر او بريزند و نماز كنند.

و در حديث ديگر منقولست كه عرض نمودند به آن حضرت صلوات اللَّه عليه كه شخصى از ما آبله دارد و مرده است اگر او را غسل دهيم از هم مى‌پاشد حضرت فرمودند كه تيمم دهيد. و اين اخبار اگر چه خالى از ضعف نيست‌