لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٤٨ - آدابي از غسل ميت

خلافست كه واجب است يا سنت احوط آنست كه آن را ترك نكنند البته و خلافى نيست كه مى‌بايد پاى ميت بقبله باشد مثل محتضر.

ديگر او را بر تخت گذاشتن مستحب است و خلافى در آن نيست و الحال متعارفست كه در ميان حوض يا آب روان غسل مى‌دهند چون ازاله نجاست در آن آسان‌تر است خصوصا نسبت به عوام و اگر بر تخت غسل دهند و از ميت فضلات بيرون آيد تطهير تخت را خوب نمى‌توانند كردن و اين نيز خوبست و اگر تخت را در ميان آب توان گذاشت بهتر است.

ديگر پوشانيدن عورتست به پيراهن و الا به خرقه و بر آن دلالت مى‌كند صحيحه ابن مسكان و غير آن از احاديث بسيار.

ديگر نرم كردن انگشتان است به رفق و حديث كاهلى دلالت بر آن دارد و در حديث ديگر از طلحة بن زيد وارد است كه مفشار مفصلى از مفاصل ميت را محمول است بر خلاف رفق.

ديگر دست بر شكم ميت ماليدن است به رفق پيش از دو غسل اول پس آن مذكور است در حديث يونس و كاهلى و خلافى در آن نيست كه مستحب است و اكثر استثنا كرده‌اند زن حامله را و مستند آن حديث انس بن مالك است و رفقى كه در دو حديث هست احتياج به استثنا ندارد و اللَّه تعالى يعلم.

و شستن دستهاى ميت تا نصف ذراع پيش از غسل در حديث يونس واقع است و در حديث حسن كالصحيح حلبى تا بند دستست و هر دو خوبست اگر چه تا نصف ذراع بهتر است چون مشتمل است بر هر دو.

و ديگر خرقه بر دست گذاشتن كه دست به عورتين نرسد در صحيحه ابن مسكان و كالصحيحه حلبى و غير آن وارد است. و اما شستن عورتين به سدر و اشنان در حديث كاهلى وارد است و در اخبار ديگر شستن به آب سدر است و