لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٨٧ - دوست حضرت امير المؤمنين آن حضرت را در سه موضع مىبيند

و در حديث كالصحيح منقول است از عبد اللَّه بن ابى يعفور كه خطاب جهنى با من معامل بود و عداوت آل محمد صلوات اللَّه عليهم داشت و هم صحبت بود با نجده خارجى و او بيمار شد به عيادت او رفتم از جهت معامله كه با او داشتم و از جهت تقيه ديدم كه در بى‌هوشى مرگست و مى‌گفت مرا با تو چكار است يا على پس خبر دادم حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه را به آن چه ديده بودم حضرت فرمود كه بحق پروردگار كعبه كه على را ديده است برب كعبه كه او را ديده است به خداوند كعبه كه او را ديده است.

و از ابى سعيد خدرى از طرق عامه منقولست كه حضرت سيد المرسلين فرمودند كه هر كسى كه حق سبحانه و تعالى دوستى اهل بيت من او را روزى كرده باشد پس او را خير دنيا و آخرت داده است و كسى شك نكند در آن كه او از اهل بهشت است به درستى كه در دوستى اهل بيت من بيست خصلت است ده در دنيا و ده در آخرت.

اما ده در دنيا اول: ترك دنيا و محبت دنياست.

دويم: حرص است بر علم. سيم: پرهيزكاريست در دين.

چهارم: رغبت است در عبادت.

پنجم: توبه است پيش از مرگ.

ششم: توفيق نماز شب است كه به رغبت تمام مى‌كند.

هفتم: نااميديست از آن چه در دست مردمان است.

هشتم: حفظ كردن اوامر و نواهى الهى است به آن كه اوامر را به جا آورد و نواهى را ترك كند.

نهم: دشمنى دنياست.

دهم: سخا و كرم است.