لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٥٤ - توبه قبل از مرگ

دانست منع مى‌كند زبان را از كلامى كه غير ذكر الهى باشد و باز مى‌دارد شكم را از خوردن مگر بقدر ضرورت و به تعب مى‌اندازد خود را بروزه روزها و عبادات شبها صحابه گفتند: پدرها و مادرهاى ما فداى تو با يا رسول اللَّه اين جماعت اولياء اللَّه‌اند حضرت فرمودند كه بتحقيق كه اولياء اللَّه اين صفت دارند كه اگر خاموش باشند خاموشى ايشان همگى فكر است در صفات و افعال و عظمت و جلال الهى و اگر سخن مى‌گويند سخن گفتن ايشان همه ذكر الهى است و اگر نظر به جايى مى‌اندازد نظر ايشان همگى عبرتست كه در هر چه نظر مى‌كنند خدا را مى‌بينند پيشتر يا پست‌تر چنانكه منقولست از افراد اوليا كه هر يك از مقام خود خبر داده‌اند كه نظر نكردم در چيزى مگر آن كه حق سبحانه و تعالى را بعد از آن ديدم چنانكه هر ذره از ذرّات عالم دليل علم است و قدرت و ارادت و كمالاتى كه بغير از عقول انبيا و اوليا به آن كمالات كسى را راه نيست.

و جمعى گفته‌اند كه نظر نكردم در چيزى مگر آن كه حق سبحانه و تعالى را با آن ديدم يا پيش از آن ديدم يا او را ديدم و بس ديگرى را نديدم و اگر اولياء اللَّه سخن گويند سخنان ايشان همه حكمت است. و در اصطلاح حديث هر چه از جانب الهى فايض مى‌شود آن را حكمت مى‌گويند چون ايشان فانى فى اللَّه شده‌اند باقى باللَّه شده‌اند و اگر راه روند بهر جا كه روند نفعهاى عظيم از ايشان به خلايق رسد و اگر نه اجلى باشد كه حق سبحانه و تعالى از جهت ايشان مقرر ساخته است قرار نگيرد روحهاى ايشان در بدنهاى ايشان يك چشم زدن از شوق ثواب الهى و خوف عقاب الهى. و ظاهر است كه ثواب ايشان وصال و عقاب الهى هجرانست.

و از حضرت قبلة العارفين و المحبين على بن الحسين سلام اللَّه و صلواته عليهما منقولست كه اولياء اللَّه جمعى‌اند كه ادا كنند فرايضى را كه حق سبحانه و