لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٤٤ - توجيه ميت به طرف قبله

الا روزى او را بر او فراخ مى‌گردانم اگر جزاى عمل او شد و اگر نه جان دادن را بر وى آسان مى‌گردانم تا چون نزد من آيد او را حسنه نمانده باشد پس او را بجهنم برم.

و باين مضمون احاديث كالصحيح وارد شده است از حضرت امام محمد باقر و حضرت امام جعفر صادق و حضرت امام موسى كاظم، و حضرت ابو الحسن على بن موسى الرضا صلوات اللَّه عليهم.

[توجيه ميت به طرف قبله‌]

(و سئل الصّادق صلوات اللَّه عليه عن توجيه الميّت فقال استقبل بباطن قدميه القبلة)

و در حديث موثق كالصحيح از معاوية بن عمار منقولست و چون اين حديث را از كتاب او نقل كرده است و سند صدوق به او صحيح است ظاهرش صحت حديث است از آن حضرت صلوات اللَّه عليه سؤال كرد معاوية بن عمار از روى ميت را بقبله كردن كه بچه عنوان بكنند و در كافى و تهذيب لفظ توجيه نيست پس حضرت فرمودند شكم پاهاى او را بقبله كن.

و مشايخ محدثان و فقها اين حديث را در احتضار ميت ذكر كرده‌اند و در لفظ حديث چيزى نيست كه دلالت بر احتضار كند و تعميم مى‌توان كرد آن را كه شامل همه احوال باشد تا دفن، و ليكن استدلال نمى‌توان كرد چون عموم مجاز لازم مى‌آيد چون در وقت احتضار ميت بر او اطلاق كردن مجاز است اگر چه در احاديث شايع است چنانكه گذشت و در حديث حسن كالصحيح از آن حضرت صلوات اللَّه عليه منقولست كه در روى ميت بقبله كردن فرمودند كه روى او را بقبله مى‌بايد كرد و پاهاى او را نيز بقبله مى‌بايد كرد و اين حديث نيز مثل سابق است.

و در حديث صحيح و حسن كالصحيح از سليمان بن خالد منقولست كه‌