لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١١٣ - در زيارت برادر مؤمن

است و مصافحه و معانقه به جا مى‌آورد و اگر حاجتى دارد حاجت او را بر مى‌آورد و غم او را زايل مى‌كند و بيمار پرستى مى‌كند و ساير چيزهائى كه هر يك ثوابهاى غير متناهى دارد كه اگر از هر يك شمه مذكور شود به جا است.

از آن جمله در حديث صحيح از حضرت سيد المرسلين ٦ منقولست كه آن حضرت فرمودند كه هر كه به زيارت برادر مؤمنش رود به خانه او حق سبحانه و تعالى مى‌فرمايد كه مهمان منى و به زيارت من آمدى بر من واجبست كه مهمانى تو كنم و بهشت را واجب گردانيدم از جهت تو بواسطه محبتى كه دارى و اظهار كردى به برادر مؤمنت.

و در حديث صحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه وارد است كه هر كه به زيارت برادر مؤمن رود در منزل او كه دور باشد از جهت رضاى الهى پس چنانست كه زيارت خدا كرده است يعنى به خانه خدا رفته است و بر حق سبحانه و تعالى لازم است كه گرامى دارد كسى را كه به زيارت او رود و يا آن كه چون از جهت رضاى الهى رفته است گويا خدا را زيارت كرده است چنانكه در متعارفات هر كه تعظيم بنده شخصى مى‌كند تعظيم آن شخص كرده است.

[در زيارت برادر مؤمن‌]

و در حديث صحيحى از آن حضرت صلوات اللَّه عليه وارد شده است كه هر كه زيارت برادر مؤمن خالصا للّه كند حق سبحانه و تعالى او را ندا فرمايد كه اى بنده زيارت كننده بنده من خوشا حال تو و گوارا باد بهشت از براى تو.

و در حديث صحيح وارد است از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه كه حق سبحانه و تعالى را بهشتى هست كه از جهت مقربان خود مقرر ساخته است و داخل نمى‌شود در آن بهشت مگر سه كس اول كسى كه اقرار كند بحق اگر چه حق به جانب خصم او باشد. و دويم كسى كه زيارت برادر مؤمن كند