الطرائف ت داود إلهامی - سید بن طاووس - الصفحة ٩٠ - فضائل على (ع) از زبان مأمون عباسى

عرب) بود او برادر رسول خدا بود هنگامى كه ميان مسلمانان عقد برادرى خواند، او تابع بسيار محترمى نسبت به پيامبر بود او صاحب آيه: وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى‌ حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً بود او همسر فاطمه سيده زنان عالميان و سيده زنان بهشت بود او داماد خديجه كبرى بود او پسر عموى پيامبر بود كه او را سرپرستى كرد و تربيت نمود و كفيل او شد او در يارى پيامبر و جهاد در خدمتش راستى كه پسر ابو طالب بود و در روز مباهله نفس رسول خدا بود و او كسى بود كه ابو بكر و عمر حكمشان نافذ نبود مگر اين كه از او بپرسند اگر او تأييد مى‌كرد آنان انفاذ مى‌كردند و آنچه را كه او صلاح نمى‌دانست آنان رد مى‌كردند او از بنى هاشم تنها كسى بود كه داخل در شورى شد و به جانم قسم اگر اصحاب پيامبر قدرت بر دفع على ٧ داشتند او را دفع مى‌كردند چنان كه عباس را دفع كردند و اگر راهى داشتند او را به كلى كنار مى‌گذاشتند.

اما اين كه شما عباس را بر او مقدم مى‌داريد (اين بر خلاف صريح آيه قرآن است) خداوند مى‌فرمايد: «آيا سيراب كردن حاجيان خانه خدا و عمران مسجد الحرام را همانند كار كسى قرار داديد كه ايمان به خدا و روز قيامت دارد و در راه خدا جهاد كرده است اين دو هيچ گاه در نزد خدا يكسان نيستند»[١].

به خدا قسم اگر يك صفت از مناقب و فضائل و آياتى كه در شأن على ٧ وارد شده در شما يا غير شما بود، لايق خلافت و مقدم بر اصحاب رسول خدا ٦ مى‌شد على ٧ با داشتن آن همه فضائل بر همه اصحاب مقدم بود تا وقتى كه ولىّ امر امور مسلمانان شد و به كسى از بنى هاشم اعتناء نكرد جز به عبد اللَّه بن عباس كه حق او را بزرگ شمرد و در حق او صله رحم كرد و به او اعتماد نمود، پس خدا بيامرزدش اين، كار او بود.

بعد ما و ايشان يد واحدى بوديم تا زمانى كه حكومت به دست ما افتاد ولى ما آنها را ترسانديم و بر آنها سخت گرفتيم و از آنان بيش از بنى اميه كشتيم واى بر شما

[١] سوره توبه، آيه ١٩.