الطرائف ت داود إلهامی - سید بن طاووس - الصفحة ٤٤٢ - عايشه و شدت حسدش به خديجه كبرى

براى خديجه مانند مريم مائده آسمانى نازل مى‌شد.

چنان كه بخارى در صحيح خود از ابو هريره روايت كرده است كه جبرئيل بر پيامبر نازل شد و ظرفى از بهشت آورد كه طعام و شراب بهشتى بود.

و گفت: اى رسول خدا اين مائده مال خديجه است از طرف پروردگارش و من، به او سلام برسان و به او مژده بده به يك قصرى در بهشت كه در آنجا سر و صدا و مشقت نيست‌[١].

خديجه نخستين زنى بود كه به پيامبر ايمان آورد و نماز خواند در اسلام از روايت اخبار و احاديث وحى و نبوت است، بسيارى از زنان اسلام از او نقل اخبار طلوع اسلام را نمودند خديجه با بذل احساسات و عواطف و كمك مادى خود اسلام را يارى كرد خديجه با اين صفات عالى در آسمان زن ستاره درخشانى شد و چشم همه زنان به وجود او روشن بود و به اعتراف تمام فرق اسلامى يك ركن پيشرفت اسلام بر دوش خديجه بود و در اثر خدمت و فداكارى او پيغمبر توفيق حاصل كرد و به همين جهت به حق لقب «ام المؤمنين» به خود گرفت.

اين بود كه درگذشت خديجه براى پيامبر ٦ مصيبتى بزرگ بود زيرا خديجه وزنه زندگى پيامبر خدا بود و به احترام او بسيارى به پيامبر احترام مى‌كردند، يا متعرض او نمى‌شدند ولى پس از او در مقام قتل او بر آمدند خديجه به دست پيامبر به خاك سپرده شد و رسول خدا خود در قبر خديجه رفت و در حق او دعا كرد و طلب مغفرت نمود و او را در «حجون» قبرستان مكه «جنة المعلى» دفن كرد.

خديجه بهترين انيس پيغمبر ٦ و قوى‌ترين مددكار روز سختى بود او در شدائد و دشواريهاى اسلام موجب تسلى خاطر پيغمبر گرديد و از بذل مال خود دريغ نمى‌داشت و با آن قدرت مالى و شهرت مقامى كه داشت با زجر و تهديد و تبعيد شوهر ساخت و لذا رسول خدا بسيار او را دوست مى‌داشت. عايشه مى‌گويد:

هر وقت پيغمبر به ياد خديجه مى‌افتاد ملول و محزون مى‌شد و براى او طلب مغفرت‌

[١] مسلم، صحيح، ج ٢، ص ٣٧٠.