الطرائف ت داود إلهامی - سید بن طاووس - الصفحة ٣٧٨ - پاره اى از فضائل فاطمه

ولى نيامدند و گفتند: چرا همسر محمد ٦ شدى، در همين بين چهار زن بسيار زيبا و نورانى كه نمى‌توان آنان را توصيف كرد، آمدند، يكى گفت. من مادر بزرگت حوّا هستم. دومى گفت: من آسيه دختر مزاحم هستم، سومى گفت: من خواهر موسايم، چهارمى گفت: من مريم دختر عمران و مادر عيسايم، آمده‌ايم تا تو را كمك كنيم و چون بچه به دنيا آمد سر به سجده نهاد و انگشتان به طرف آسمان گرفت‌[١].

ترمذى در صحيح خود روايتى آورده كه در آخر آن عايشه مى‌گويد:

«اذا دخلت على رسول اللَّه قام اليها فقبّلها و اجلسها في مجلسه»[٢].

چون فاطمه بر رسول خدا وارد مى‌شد آن حضرت به احترام او بر مى‌خاست و او را (يا دست او را) مى‌بوسيد و در جاى خود مى‌نشانيد.

و اين مضمون از ابو داود در صحيح خود[٣] و عسقلانى در فتح البارى‌[٤] و حاكم در مستدرك الصحيحين‌[٥] از عايشه نقل كرده‌اند.

حافظ ابو جعفر احمد بن عبد اللَّه معروف به «محب طبرى» در كتاب «رياض النضرة» از ابو سعيد نقل كرده كه رسول خدا ٦ به على فرمود: خداوند به تو سه نعمت داده كه به من نداده: اول اين كه پدر زنى چون من به تو داده و به من چنين پدر زنى نداده، دوم اين كه به تو همسرى چون فاطمه داده كه «صديقه» است و چنين همسرى به من نداده، سوم اين كه به تو فرزندانى چون حسنين داده و از صلب من نداده و لكن هر چه باشد شما همه از منيد و من از شمايم‌[٦].

[١] محب طبرى، ذخائر العقبى، ص ٤٤.

[٢] ترمذى، صحيح، ج ٢، ص ٣١٩.

[٣] ابو داود، صحيح، ص ٣٣٧.

[٤] عسقلانى، فتح البارى، ج ٩، ص ٢٠٠.

[٥] حاكم، مستدرك، ج ٣، ص ١٥٤.

[٦] محب طبرى، رياض النضرة، ج ٢، ص ٢٠٢.