الطرائف ت داود إلهامی - سید بن طاووس - الصفحة ٣٥٥ - بشارت پيامبر

مسلم روايت كرده‌اند كه پيغمبر نام على ٧ را «ابو تراب» گذاشت و هيچ اسمى را به مثل ابو تراب دوست نمى‌داشت! بنا بر اين چون حجت غائب از اولاد امام حسين ٧ است پيغمبر با اين جمله مختصر اشاره به اين معنى كرده است، زيرا كنيه امام حسين (ابو عبد اللَّه) و اسم پدر پيغمبر هم «عبد اللَّه» بوده است.

مرحوم مجلسى مى‌گويد: يكى از علماى معاصر توجيه ديگرى نموده و گفته: كنيه امام حسن عسكرى ابو محمد و عبد اللَّه پدر پيغمبر هم ابو محمد بوده است و كنيه هم داخل در عنوان «اسم» است ولى ظاهر اين است كه «ابى» تصحيف «ابنى» است‌[١].

علماى ما به «تواتر» نقل كرده‌اند كه ولادت مهدى (عج) به طور پنهانى بوده است زيرا روايات راجع به سلطنت و دولت او و غلبه وى بر همه كشورها و تمام مردم شهرها، براى عموم روشن و بدين سبب ولادت او توأم با خطر و ترس بوده مانند ولادت ابراهيم و موسى ٨ اين معنى را شيعيان از راه ارتباط و اتصال به پدران آن حضرت مى‌دانستند، چه كسى كه با قومى معاشر باشد، از ديگران آشناتر به احوال و اسرار آنهاست. همچنان كه اصحاب شافعى از ساير علماى مذاهب چهارگانه اهل سنت آشناتر به حال او هستند به علاوه امام زمان را بسيارى از اصحاب پدرش امام حسن عسكرى ديده و از وى اخبار و احكام روايت كرده‌اند از اين گذشته حضرت وكلائى داشته كه اسم و نسب و وطن آنها معلوم و معروف بوده و آنها معجزات و كرامات و جواب مسائل مشكله و بسيارى از اخبار غيبيه را كه آن حضرت از جدش پيغمبر روايت نموده نقل كرده‌اند يكى از آنها «عثمان بن سعيد عمرى» است كه در «قطقطان» واقع در سمت غربى بغداد مدفون مى‌باشد و ديگر فرزندش ابو جعفر محمد بن عثمان و ديگر ابو القاسم حسين بن روح نوبختى و چهارمى على بن محمد سيمرى رضى اللَّه عنهم است.

[١] بحار، ج ٥١ ص ١٠٣.