الطرائف ت داود إلهامی - سید بن طاووس - الصفحة ١٠٤ - مناظره مأمون با فقيهان در باره برترى على (ع)

مأمون: آيا نه اين است كه به گمان تو اندوه ابو بكر در راه خشنودى خدا بوده است؟

اسحاق: بلى چنين است.

مأمون: آيا نمى‌بينى كه قرآن كريم شهادت مى‌دهد بر اين كه رسول خدا ٦ ابو بكر را از حزن منع فرمود: «لا تَحْزَنْ»! اسحاق: پناه مى‌برم به خدا! مأمون: اى اسحاق، مذهب من رفق و ملايمت با توست شايد خداوند ترا به سوى حق بر گرداند و از باطل عدول دهد به سبب بسيارى استعاذه تو[١].

اكنون مرا خبر بده از معنى: فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ‌[٢] مقصود پيغمبر ٦ است يا ابو بكر؟

اسحاق: مقصود رسول خداست.

مأمون: درست گفتى اينك معنى اين آيه را بيان كن:

وَ يَوْمَ حُنَيْنٍ إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ‌- تا- ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلى‌ رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ‌[٣] مى‌دانى خداوند از مؤمنان در اين آيه چه كسانى را قصد كرده است؟

اسحاق: نه اى امير المؤمنين.

مأمون: در غزوه حنين كه لشكر مسلمين ضعف پيدا كرده و به جز چند نفر از بنى هاشم همه رو به فرار گذاشتند و با رسول خدا تنها هفت نفر باقى مانده بود على در پيش روى پيامبر شمشير مى‌زد و عباس از لگام استر آن حضرت گرفته بود و پنج نفر ديگر به اطراف پيغمبر پيوسته دور مى‌زدند و آن حضرت را از خطرهاى دشمن‌

[١] اسحاق در برابر اشتباهات و خطاهايى كه مأمون از وى مى‌گرفت جمله: اعوذ باللَّه را به زبان مى‌آورد.

[٢] سوره توبه، آيه ٤٠.

[٣] سوره توبه، آيه‌هاى ٢٥ و ٢٦.