در بهترين حالت هم «شخصيت خراب‌كن» است؛ زيرا يا امكانات جامعه آن‌چنان محدود است يا مديريت توزيع آن و لوازم آن آن‌چنان پيچيده است كه نمى‌توان انتظارات مردم را برآورده كرد. بنابراين اثر وضعى آن بروز «نارضايتى» است و معمولًا اين نارضايتى معطوف به اشخاص و شخصيتهاى سياسى مى‌شود. حال اگر آن شخصيتها تغيير كنند يا جابجا شوند، خود به خود نارضايتى فروكش مى‌كند والا «احساس نارضايتى» به «عقده نارضايتى» تبديل مى‌شود و عقده‌هاى «تلنبار شده» به انفجار كنترل‌نشده يا در دموكراسى دينى به خلل در باورهاى ايمانى آن دسته از مردمان مى‌انجامد كه قادر به تفكيك اين مقوله نيستند و اساس نظام و دولت و نه حكومتها را هدف خود قرار مى‌دهند.

«تعريف عملياتى» ايمان مسئولان در دموكراسى دينى كه نشان باور راستين آنان به اسلام باشد در اين است كه هر لحظه آمادگى آن را داشته باشند كه «شخصيت» خود را قربانى اسلام و نظام كنند. مبادا منطق امام حسين (ع) و بنيانگذار جمهورى اسلامى فراموش شود كه پيوسته در اين منطق، فدا كردن شخصيتها به پاى اسلام و ترجيح مصلحت نظام اسلامى اصل اساسى بوده است. شخصيتها بايد فداى اسلام شوند، نه اسلام و دولت اسلامى فداى شخصيتها! نشان صداقت ايمان مسئولان به نظام و اسلام در اين است كه نكوشند از اعتبار اسلام و نظام به نفع ماندگارى شخصيت خود در سياست و قدرت هزينه كنند، بلكه به سيره پيامبر (ص) و امام حسين (ع) اقتدا كنند و بروند تا دولت اسلامى و از آن مهم‌تر، اسلام بماند.[١] اين نشان ماندگارى ايمان در قلوب مسئولان و عرضه الگوى مردم‌سالارى دينى است. «ان كنتم مؤمنين».

٥- ٣) نهاد شوراى نگهبان با توجه به وظايفى كه براى آن در قانون اساسى در نظر گرفته يا تفسيرى كه از آن به عمل آمده، در معرض آسيب است. شوراى نگهبان در انتخابات مجلس شوراى اسلامى، خبرگان رهبرى، رياست جمهورى وظيفه تأييد صلاحيت يا احراز صلاحيت داوطلبان و انتخاب‌شوندگان را برعهده دارد. آنچه در

[١] - هاشمى رفسنجانى در مصاحبه با همشهرى مى‌گويد:« با اصل ولايت‌فقيه عنصر ثابتى داريم كه رهبرى‌است. اين مقدار ثبات در كشور بايد باشد، اما بقيه بايد جابجا شوند».( همشهرى، ١/ ٧/ ١٣٨٢، ص ٢٣)