منتسب به مسئولان نيز به شدت مبارزه نمايند. در اين جهت اجماع‌نخبگان حاكم از لحاظ نظرى و عملى و وحدت‌عمل مسئولان اقتصادى، سياسى و قضايى در جهت اهداف و سياستهاى كلان نظام براى مقابله با فساد كارساز است.

در نهايت، براى افزايش اعتماد عمومى، افرادى بايد اداره حكومت را در رده‌هاى مختلف مديريتى در دست بگيرند كه گوش شنوا داشته باشند، كمتر حرف بزنند و بيشتر عمل كنند، مسئوليت را به عنوان امانت و نه طعمه تلقى نمايند، ضمن ارتباط مستمر با مردم به صورت مستقيم و غير مستقيم از طريق كانالهاى ارتباطى نسبت به آنها حسن‌ظن داشته باشند، در صورت نداشتن صداقت، تخصص، آگاهى، شايستگى و تجربه، مسئوليت را به اهلش واگذار كنند و منافع ملى را بر منافع حزبى و شخصى ترجيح دهند و درنهايت، اين سخن امام على (ع) را در رابطه با گزينش افراد در مناصب مختلف آويزه گوش خود قرار دهند كه: سپس در امور كارمندانت بينديش و پس از آزمايش به كارشان بگمار و با ميل شخصى و بدون مشورت با ديگران آنان را به كارهاى مختلف وادار نكن؛ زيرا نوعى ستمگرى و خيانت است.

كارگزاران دولتى را ازميان مردمى باتجربه و با حيا، از خاندان پاكيزه و باتقوى كه در مسلمانى سابقه درخشان دارند انتخاب كن؛ زيرا اخلاق آنان گرامى‌تر و آبرويشان محفوظتر و طمع‌ورزى‌شان كمتر و آينده‌نگرى آنان بيشتر است. (نهج‌البلاغه، نامه ٥٣)

نتيجه‌

در اين پژوهش مشخص شد كه اعتماد سياسى از كالاهاى نادر سياسى است كه به تلقى و برداشت شهروندان در مورد كارامدى نهادهاى سياسى موجود برمى‌گردد و اثرات اجتناب‌ناپذيرى بر توانايى نظام‌سياسى در حل معضلات‌سياسى و اجتماعى آن نظام در سطح داخلى و بين‌المللى با به كارگيرى منابع كمتر دارد. اين سرمايه مهم اجتماعى در دهه اول پس از پيروزى انقلاب اسلامى و روى كار آمدن جمهورى اسلامى، پس‌از قرنها شكاف بين قدرت‌اجتماعى و قدرت‌سياسى، از وضعيت مطلوبى برخوردار بود و توانست دولت و ملت ايران را در مقابل مشكلاتى نظير جنگ تحميلى و مشكلات ناشى از آن بيمه كند، ولى در سالهاى اخير با كسرى مواجه شده‌