حسن البنا اعتقاد داشت پذيرش شركت در انتخابات، فوايد بسيارى براى گروههاى اسلامگرا دارد. به عنوان اولين فايده، او پذيرش شيوه مسالمت‌آميز مبارزه مبتنى بر نظام حزبى و در عرصه پارلمان را براى اثبات بر حق بودن دعوت اسلامى نه يك انتخاب، بلكه يك الزام مى‌داند؛ زيرا فقط در يك جامعه چند صدايى و پس از تضارب حق و باطل مردم خواهند توانست به حقيقت شريعت اسلام پى ببرند.

اخوانيها از كانال شركت در پارلمان به فوايد بسيارى دست مى‌يابند كه كمترين آنها استفاده از اين سنگر در شرايط حساس و ناگوار و غنيمت شمردن فرصت جهت نشر دعوت مى‌باشد. پارلمان محيط «جنگ افكار» و «تضارب انديشه‌ها» و «مشاجره بين آرا» است و همه صداها از بلنداى آن به گوش مردم مى‌رسند؛ لذا برازنده شأن دعوت مبارك اسلامى نيست در اين مكان- كه ميدان مصاف حق و باطل است- صوت و صدايى نداشته باشد. چون باطل تا وقتى ماندگار است كه حق در پس پرده‌هاى تيره مستور بماند و هر گاه حق عرض‌اندام كند اباطيل ناچار به ترك عرصه خواهند شد. (همان، ص ٢٣)

با در نظر گرفتن شرايط محيطى و فكرى غالب در زمانى كه البنا چنين عباراتى را به نگارش درآورده است (حدود ٦٠ سال پيش) مى‌توان اين نظرات را دليلى محكم بر انديشه سياسى مذهبى مترقى و روشنفكرانه وى لااقل نسبت به بسيارى از سياسيون اسلامگرا در عصر خود و حتى تا حدودى در عصر حاضر دانست.

ساير فوايد مبارزه پارلمانى‌

البنا در تشريح ساير فوايد شركت گروههاى اسلامگرا در مبارزات پارلمانى تا آنجا پيش مى‌رود كه در نهايت نتيجه مى‌گيرد نتيجه انتخابات هر چه باشد موارد سه‌گانه، فوايد مسلّم شركت در انتخابات پارلمانى خواهند بود. به عبارت ديگر، بنا چنان اعتقاد راسخى به درستى و مفيد بودن مبارزه پارلمانى براى دست‌يافتن به اهداف جنبشهاى اسلامى داشت كه حتى در صورت احتمال كسب نكردن آرا باز هم اين كار را جهت ابلاغ پيام و دعوت بر حق اسلام به گوش مردم لازم مى‌شمرد.