١٤- حق انحلال مجلس‌ملّى (البته رئيس‌جمهور فقط سالى يك‌بار مى‌تواند از اين اختيار استفاده كند و جهت اين اقدام با نخست‌وزير و رؤساى مجلسين مشورت مى‌كند)؛ (اصل ١٢ ق. ا. ف)

١٥- اعطاى استوارنامه به سفرا و پذيرش سفراى خارجى؛ (اصل ١٤ ق. ا. ف)

١٦- حق ارسال پيام به دو مجلس؛ (اصل ١٨ ق. ا. ف)

١٧- انتخاب نخست‌وزير (مقام‌دوم كشور) و پيشنهاد او به مجلس؛ (اصل ٨ ق. ا. ف)

١٨- تأييد وزراى پيشنهادى نخست‌وزير؛ (اصل ٨ ق. ا. ف)

١٩- رياست جلسات هيئت وزيران؛ (اصل ٩ ق. ا. ف)

٢٠- حق اعلان مسئوليت سياسى دولت در مقابل مجلس در يك موضوع خاص جهت جلوگيرى از استيضاح دولت (چون مجلس حق سؤال و استيضاح از رئيس‌جمهور را ندارد.)؛ (اصل ٤٩ ق. ا. ف)

٢١- دبيركل نهاد رياست جمهورى عضو كابينه است؛

٢٢- اعلان وضعيت فوق‌العاده كه در آن موقعيت، رئيس‌جمهور هرگونه تصميمى را مى‌تواند اتّخاذ و اجرا كند و هيچ نهادى حق مخالفت با تدابير رئيس‌جمهورى را ندارد؛ (اصل ١٦ ق. ا. ف)

طبق ماده ١٦ قانون اساسى، هرگاه تأسيسات حكومتى يا استقلال ملّى يا تماميت ارضى يا اجراى تعهدات بين‌المللى به نحو شديد و فورى مورد تهديد واقع شده باشد به حدى كه «قدرتهاى عمومى» (ر. ك به: لنگرودى، ذيل:Pouvooirs Public ) نتوانند اعمال قدرت كنند رئيس‌جمهور مى‌تواند پس از مشاوره و تبادل نظر با نخست‌وزير و رؤساى دو مجلس و شوراى قانون اساسى، تدابير مقتضى را با توجه به اوضاع و احوال، معمول دارد و با پيامى مردم را در جريان امور قرار دهد. البته در طول اين مدت، مجلس ملى را نمى‌تواند منحل كند. (بوشهرى، پيشين، ص ٣٦)

٢٣- رئيس‌جمهور هيچ مسئوليتى در قبال مجلس و كابينه ندارد مگر اينكه دو